به طور خلاصه در حالی که کنترل بر سرنوشت خویشتن در امریکا از لحاظ فرهنگی یک ارزش تلقی می گردد و مورد قبول همگان است ولی در ژاپن مردم ترجیح می دهند که سرنوشت خود را پذیرا باشند.در امریکا بدون توجه به موانع واقعی جهت حل مشکلات عبارت "خواستن توانستن است" به عنوان یک خصیصه مثبت می باشد که افراد را به پیشرفت وا می دارد.از طرف دیگر در ژاپن از لحاظ فرهنگی پذیرش سرنوشت یک ارزش تلقی می شود.البته پذیرش سرنوشت مانع تلاش انسان در جهت پیشرفت خود نمی شود و سعی در راه پیشرفت خود نشانه ای از بلوغ است که باید در سراسر زندگی مورد توجه قرار گیرد.بنابراین موافقت با جمله هر آنچه بخواهد اتفاق بیفتد در ایالات متحده نسبت به مسئولیت پذیری افراد در برابر فعالیت هایی که باعث محافظت از خود میشود کمتر مورد پذیرش است و عدم قبولی چنین جمله ای حاکی از تمایل به اختیار عمل است...در ژاپن نیز با توجه به مطالب فوق نا مربوط است که  فکر کنیم قبول سر نوشت به معنای پذیرش انفعالی تقدیر و سر نوشت می باشد بلکه یک ارزیابی واقع بینانه است که انسان نمی تواند وقوع بعضی رویداد ها را به کنترل خود در آورد.

بنابر این در حالی که احساس بر کنترل سرنوشت خویش به عنوان یک شاخصه رفتاری درباره مقابله و جلوگیری و تخفیف خطرات در ایالات وتحده عمل می کند بلوغ و پذیرش اجتناب ناپذیر خطر به عنوان یکی از شاخصه های رفتاری در فرهنگ پیچیده شینتونی ژاپن جهت کاهش خطرات عمل میکند.

با توجه به موارد فوق می توان ادغان داشت که جنبه های بنیادی ارزش های فرهنگی- جدای از معیار های در آمدی یا تجربه آنها در رویارویی با خطرات در میان دو ملت ارتباط مهمی در خصوص واکنش در برابر خطرات زلزله را نشان می دهند که این یافته ها سزاوار بررسی و تکمیل در زمینه های دیگر است.